Wybieraj, porównuj i zamawiaj online w najlepszych cateringach dietetycznych w Polsce

Czy naprawdę muszę się odchudzać? Kanon kobiecego piękna na przestrzeni wieków

Chcesz wiedzieć, co jest piękne? Jeśli wejdziesz na instagram, włączysz telewizor i zajrzysz do kolorowego pisemka, zapewne będziesz mieć już jakieś pojęcie na temat tego, jak piękno definiowane jest dzisiaj. No właśnie, dzisiaj. Nie wczoraj, nie jutro, tylko teraz – w 2021 roku w kulturze europejskiej. 

Czy wiesz, że to co dla naszego społeczeństwa jest uważane za niezdrowe, kojarzone z problemami i trudnościami życiowymi, w innej części świata może oznaczać bogactwo i sukces? Przykładowo, w społeczeństwie takim jak Fidżi, kobiety o szerokich biodrach, dużych piersiach i pełnej sylwetce są uważane za najpłodniejsze i najpiękniejsze. Z kolei otyli mężczyźni są odzwierciedleniem sukcesu, wysokiego statusu i władzy oraz tego, co uważane jest tam za atrakcyjne i pociągające. 

https://dietly.pl/blog/dieta-a-depresja-czy-istnieje-miedzy-nimi-zwiazek/

W europejskiej sztuce antycznej i renesansowej próbowano osiągnąć piękno, które było dążeniem do uzyskania idealnych, harmonijnych proporcji. Z kolei w sztuce afrykańskiej czy azjatyckiej, w tym samym celu dążono do różnego rodzaju zniekształceń. To doskonały przykład na to, jak pojmowanie ludzkiego piękna różni się w zależności od czasu, miejsca i kultury. Warto zauważyć, że ma ono odmienne znaczenie również w zależności od zmieniających się sytuacji społecznych i ról płciowych. Kiedy w latach 60 i 70 kobiety zyskiwały coraz więcej praw oraz czyniły duże postępy zawodowe w dziedzinach polityki, edukacji itp. ideał kobiecego piękna fizycznego znacznie zmienił się z krągłych, pełnych ciał (uosobionych przez np. Marilyn Monroe) na chude, filigranowe sylwetki, przypominające dojrzewające nastolatki (uosobione przez np. Twiggy, Kate Moss itp.)

W tym artykule opowiemy o tym, jak zmieniały się standardy kobiecego piękna na przestrzeni wieków. Naprawdę mamy nadzieję, że po przeczytaniu tego wpisu zauważysz, iż standardy piękna znacznie różnią się w zależności od czasu, kultury (i wielu innych czynników) w jakiej są definiowane.

Prehistoria “Narodziny Wenus”

Wiele tysięcy lat temu istniał świat, w którym nie obowiązywało jeszcze pojęcie moralności oraz etyczności. Liczyła się siła, zdobycie pożywienia oraz zaspokojenie potrzeb seksualnych. Rolą prehistorycznej kobiety było przede wszystkim zasilanie populacji, a dokładniej – rodzenie dzieci. Na podstawie istniejących dowodów z tamtych czasów widzimy, że kobieta była przedstawiona na rysunkach czy rzeźbach jako postać z bardzo wyraźnie zaznaczonymi narządami płciowymi i bez twarzy. Kobieta miała bowiem nie tylko mężczyznę zaopatrzyć w potomka, ale także – zaspokoić jego fizyczne potrzeby. Ideałowi prehistorycznego żeńskiego piękna, nadano miano “Wenus”. Jak widać na powyższej grafice, nazwa “Wenus” nie stanowi o jednej, konkretnej postaci. Jest ona określeniem na ideał kobiety, który po raz pierwszy zrodził się ponad 35 000 lat temu.

Jaka była idealna kobieta naszych prehistorycznych przodków?

Przede wszystkim zaokrąglona, puszysta, niekiedy nawet otyła. Jej piersi powinny być duże i obwisłe, a jej biodra szerokie. Te cechy świadczyły o jej płodności, zdrowiu, dostatku i sile. 

Antyczna Grecja i Rzym “bogini miłości”

Słynna Wenus z Milo, była uosobieniem tego, co stanowiło o ideale kobiety w Starożytności. Zarówno w Grecji jak i Rzymie, najważniejszym wyznacznikiem piękna była proporcja i harmonia. Pomiędzy pięknem i doskonałością stawiano niemalże znak równości. Co ciekawe, nie dotyczyło to jedynie fizyczności (zarówno kobiet, jak i mężczyzn), a właściwie każdej sfery życia. Kobieta powinna być dostojna w swojej prostocie, urodziwa i pełna wdzięku. Bardzo istotną kwestie stanowił strój i dodatki ubierane zarówno na co dzień, jak i na specjalne okazje. Suknie miały być lekkie, zwiewne i delikatne, a ozdoby najczęściej naturalne, typu: splecione gałązki, listki, kwiaty itp. Królowały wówczas motywy roślinne. Pomimo wielu wspólnych cech, grecki ideał żeńskiego piękna nieco różnił się od rzymskiego.

Jaka więc była idealna niewiasta antycznej Grecji i Rzymu?

Kobieta w Grecji powinna być młoda, naturalna i delikatna. Z tego powodu, za najpiękniejsze uchodziły młode niewiasty (wąskie usta, duże oczy, niewielkie głowy, twarze owalne i niepomalowane, włosy splecione a ciała smukłe). 

Grecja;  Pomnik Afrodyty – bogini piękna i miłości 

Rzymska piękność była nieco starszą, dojrzałą kobietą. Najbardziej ceniono głównie matki i żony, które w szczególności powinny zadbać o nienaganne uczesanie i kolor włosów (najlepiej czerń, brąz lub blond) oraz wyrazisty makijaż.

Późne średniowiecze “Dusza ponad ciało”

Wiele aspektów średniowiecza dotyczyło religijności i duchowości, o wiele bardziej niż cielesności. Co więcej, postrzeganie ciała jako priorytet było wręcz niesmaczne. Kobiety powinny być uduchowione, niedostępne, skromne, pokorne i cnotliwe. Powinny sprawiać, że mężczyźni będą do nich wzdychać i zabiegać o ich uwagę oraz względy. Warto zaznaczyć, że pomimo tych bogobojnych standardów, kobiety bardzo często uwodziły, rozkochiwały i zwodziły mężczyzn, za co zostawały uznawane za kusicielki, diabelskie podmioty, a nawet czarownice…

Joanna d’Arc to jednak doskonały przykład średniowiecznego ideału 

Co świadczyło o ideale kobiecego piękna w średniowieczu?

Oprócz gloryfikowanej, nieskazitelnej duszy, za piękną uważano kobietę bardzo szczupłą (a nawet chudą), bladą i nieco zmarnowaną, co miało świadczyć o jej religijności, cnotliwości i przedkładaniu uciech duchowych nad cielesne. Włosy powinny być długie (najlepiej jasne), oczy duże a nos, usta oraz twarz podłużne i wąskie. Biodra powinny być wąskie, piersi małe a nogi długie.

Renesans “Powrót do antyku”

“Młoda kobieta podczas toalety”; Tycjan;  1512–1515

Epoka odrodzenia przywraca “kobietom idealnym” nieco pełniejsze kształty i odkrywa przed nami różnorodność ludzkich ciał. Co prawda istnieje ideał kobiecego piękna, który doskonale obrazuje słynna Mona Lisa (namalowana przez Leonarda da Vinci), jednak w renesansowej sztuce pojawia się wiele, bardzo różnych sylwetek, kształtów i typów kobiecej urody. Elegancja, szyk i figlarność (bez względu na figurę) stanowiły w dużej mierze o żeńskim pięknie. Renesansowe niewiasty stosowały różnego rodzaju sposoby aby wyglądać promiennie i pociągająco. Chcąc wyszczuplić talię, kobiety używały ściskających gorsetów, a aby uwydatnić biodra, stosowały pod sukniami specjalne, poszerzające wkładki itp.

Czym charakteryzowała się renesansowa piękność?

Istotną kwestią były pełne, zaokrąglone kształty (również twarzy), obfity biust i szerokie biodra. Kobieta idealna powinna mieć długie, niezwiązane i falujące włosy oraz intrygujące i zalotne spojrzenie. Aby być jeszcze bardziej pociągającą dla mężczyzn, kobieta renesansu używała różnego rodzaju kosmetyków oraz pachnideł. 

Leonardo da Vinci Mona Lisa; 1503–1519 olej, deska, 77 × 53 cm, Luwr, Paryż 

Barok “Rubensowskie kształty”

 “Trzy Gracje”; Peter Paul Rubens; 1630–1635

W baroku (odwrotnie niż w średniowieczu) cielesność, nagość i zmysłowość były zupełnie normalne, akceptowalne, a wręcz pożądane. Miejsce religijności, harmonii i duchowości zajęły w tym okresie ludzka natura i kwestie bardziej przyziemne. W baroku zaczęto kwestionować występowanie życia po śmierci, a więc korzystanie z uciech i przyjemności w codziennym życiu stało się motywem przewodnim tej epoki. Barokowe kobiety nie identyfikują się z kanonami piękna obowiązującymi w poprzednich epokach. Nie chcą być cnotliwe, delikatne czy wrażliwe. Są odważne, stanowcze i nieco wyrachowane. Chcą pożądać i być pożądane.

Jaki był barokowy ideał kobiecego ciała?

Przede wszystkim kobiety miały być puszyste i krągłe, wszędzie gdzie się dało. Obfite biusty, duże pupy i brzuchy, pulchne ramiona i wiele różnych fałdek – to elementy ówczesnej żeńskiej cielesności, które uważano za pożądane, zmysłowe i bardzo pociągające. Mocny makijaż i wymyślne, wielowarstwowe suknie eksponujące piersi również były mile widziane.

Czasy Wiktoriańskie “Dziewczyna Gibsona”

Ten ideał kobiecego piękna został stworzony i przedstawiony światu przez Charlesa Dana Gibsona, amerykańskiego rysownika. Tworzył on czarno-białe szkice, które ukazywały się na łamach wielu (topowych w tamtych czasach) gazet. Inspiracją dla Gibsona miała być jego żona Irene Langhorne i jego siostra – Josephine Gibson. Ten ideał żeńskiego piękna obowiązywał od lat 90 XIX wieku do pierwszej wojny światowej.

Jaka była typowa “Gibson Girl”?

Dziewczyna Gibsona powinna być wysoka, szczupła i wysportowana. Najlepiej aby miała figurę osy. Jeśli kobieta nie była naturalnie obdarzona takim kształtem, próbowała osiągnąć go za pomocą ciasno wiązanego gorsetu. Idealna Gibson Girl była elegancka i nonszalancka, zarówno w zachowaniu, jak i wyglądzie. Włosy powinna mieć lekko kręcone i wysoko podpięte. Każdy jej ruch czy gest był pełen gracji i pewności siebie.

Od czego zależy postrzeganie piękna?

Na podstawie opisanych wyżej przykładów wyraźnie widać, że to jak postrzegany był (i jest) ideał kobiecego piękna w różnych epokach jest kwestią bardzo zmienną. Rozumienie i percepcja piękna zależy od wielu czynników, takich jak między innymi:

  • czas (epoka),
  • miejsce,
  • wiara,
  • kultura,
  • media,
  • gust,
  • osobiste upodobania itp.

Szczególną uwagę w kształtowaniu panujących standardów należy zwrócić na media. Kiedy o nich myślimy, na pierwszym planie pojawia się zapewne telewizja, radio, internet itp. Jak najbardziej jest to zgodne z prawdą, jednak w szerszym pojmowaniu tego słowa znajdują się również książka, gazeta, plakat, obraz czy rzeźba itp. Media są to wszystkie środki, za pomocą których możemy komunikować się w społeczeństwie. W paleolicie były to głównie gliniane lub kamienne figurki, w Antyku marmurowe i wapienne rzeźby, w Średniowieczu sonety, w Renesansie i Baroku obrazy i poezja, w czasach Wiktoriańskich magazyny i gazety, a obecnie…? Obecnie nie sposób wymienić jednego głównego środka masowego przekazu, który wpłynąłby na nasze rozumienie i postrzeganie piękna. 

https://dietly.pl/blog/dieta-a-depresja-czy-istnieje-miedzy-nimi-zwiazek/

Pamiętaj, że to czy czujesz się piękna/-y nie powinno zależeć od tego co widzisz na instagramie, w telewizji czy w magazynie. Zachęcamy do zapoznania się z naszym artykułem Ciałopozytywność – co to właściwie znaczy? Co ciekawe, to co “idealne” zmienia się nawet co kilkanaście lat! W kolejnym artykule opiszemy jak zmieniał się kanon idealnej kobiety w ostatnim stuleciu od lat 20-tych do teraz.

Piękno jest w swojej istocie ulotne, nie do uchwycenia i zdefiniowania raz na zawsze. Podobnie jak postrzeganie świata, postrzeganie piękna jest subiektywne dla każdego z nas. Jak widać po dzisiejszym wpisie – definicja ideału piękna ciągle się zmieniała, zmienia i zmieniać się będzie. Czy warto więc gonić za (często nie realistycznymi) “ideałami urody”? A może warto zastanowić się i samodzielnie spróbować odpowiedzieć na pytanie “co jest pięknem dla mnie?”. 

https://dietly.pl/

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *